Niektóre dzieci z różnych przyczyn zdrowotnych wymagają większego wsparcia w swoim rozwoju niż ich rówieśnicy. Praca z dzieckiem, którego rozwój natrafia na większe niż przeciętne trudności stanowi wyzwanie dla rodziców. Członkowie rodziny siłą rzeczy uczestniczą w rehabilitacji, wykonując zazwyczaj część ćwiczeń w domu, poza zwykłymi czynnościami pielęgnacyjnymi i domowymi. Ten wzmożony wysiłek może jednak stać się również źródłem wielkiej satysfakcji i pogłębiać relacje rodzinne. Pomimo wielu wyrzeczeń i przewartościowania podejścia do własnego życia, wiele rodzin integruje się we wspólnym zmaganiu w żmudnym i długoterminowym procesie rehabilitacji.

Z myślą o rodzicach, którzy poszukują efektywnych form terapii usprawniających funkcjonowanie dziecka i są gotowi osobiście zaangażować się w proces rehabilitacji, proponuję trzy dniowe warsztaty szkoleniowo- terapeutyczne.

Udział w nich mogą brać całe rodziny opiekujące się dzieckiem niepełnosprawnym, które przejawia trudności rozwojowe spowodowane mózgowym porażeniem dziecięcym, wadami genetycznymi, przepukliną oponowo - rdzeniową lub innymi schorzeniami.

Proponowane metody wspomagające rozwój sensomotoryczny dzieci to między innymi, neurorozwojowa metoda Castillo Moralesa , neurofizjologiczna metoda Vojty, metoda integracji dynamicznych i posturalnych odruchów niemowlęcych.

W programie wykorzystane są metody neurofizjologiczne, a przede wszystkim metoda Castillo Moralesa, której jestem terapeutą. Metoda obejmuje wspieranie zdolności czuciowych i ruchowych (neuroruchowa terapia rozwojowa, NET), szczególny nacisk kładzie na ustno-twarzową terapię regulacyjną (ORT). Terapia ta stosowana jest u dzieci i dorosłych z nieprawidłowym napięciem mięśniowym (np. przy zespole Downa, zespole Prader-Willi), z zaburzeniami ustno-twarzowymi (np. przy schorzeniach neurologicznych, porażeniu nerwu twarzowego, zespole Möbiusa, cyklu Pierra-Robin czy rozszczepieniu podniebienia), z zaburzenimi centralnego układu ruchowego i z wielorakim upośledzeniem (np. z niedowładem mózgowym czy urazem czaszkowo-mózgowym).

Istotną rolę w programie spełnia terapia integracji sensorycznej. Celem terapii jest normalizacja odbioru bodźców sensorycznych, ich interpretacja, a w efekcie poprawa funkcjonowania dziecka.

Dobór korzystnych dla dziecka zabaw i aktywności terapeutycznych musi być oparty na głębokiej wiedzy z zakresu funkcjonowania oun oraz znajomości zagadnień procesów integracji sensorycznej.

Terapia układu przedsionkowego wiąże się z naturalnymi zabiegami pielęgnacyjnymi wykonywanymi wokół dziecka od urodzenia: podnoszenie, przebieranie, kąpanie, kołysanie wokół jego dłuższej osi, noszenie na rękach.

Terapia układu czucia głębokiego ( propriocepcji ) polega na wspomaganiu funkcji układu nerwowego poprzez dostarczanie niezbędnych informacji na skutek stosunkowo silnych bodźców proprioceptywnych : silne uciski na powierzchnie stawowe , silne obejmowanie , przeciąganie po różnego rodzaju podłożu , balansowanie ciałem w pozycji leżącej, głaskanie, szczotkowanie.

Terapia układu czucia powierzchniowego (dotyku)
Nadwrażliwość na bodźce dotykowe objawia się nieproporcjonalną w stosunku do siły bodźca reakcją . Dzieci z nadwrażliwością dotykową nie lubią ubierania, rozbierania itp. Często są nadpobudliwe ruchowo i emocjonalnie, mają trudności z koncentracją.
Terapia polega na stosowaniu ćwiczeń równoważnych na piłce, wałku, desce do balansowania. Dzieci z niedostatecznym rozróżnianiem bodźców dotykowych zazwyczaj same dostarczają sobie bodźców czuciowych. Terapia w tym wypadku polega na ugniataniu, głaskaniu, szczotkowaniu. Należy pamiętać , iż wczesna pomoc dziecku zagrożonemu niepełnosprawnością pozwala uruchomić wszystkie potencjalne rezerwy procesu rozwojowego, przez co staje się ono sprawniejsze i dojrzalsze poznawczo i emocjonalnie.

Program obejmuje:

Program szkolenia umożliwi w krótkim czasie zdobycie najnowszej wiedzy i umiejętności z zakresu podstawowych technik rehabilitacyjnych, które ułatwią kontynuację terapii w warunkach domowych.